.

Bu yazı 749 kelimeden oluşmaktadır ve okuma süresi yaklaşık 3 dakikadır.

Merhaba kıymetli sinemaseverler!

Murat Fıratoğlu’nun hem yazıp hem yönettiği, bir de üstüne başrolünde oynadığı “Hemme’nin Öldüğü Günlerden Biri” ile karşı karşıyayız. Fıratoğlu resmen sinema sektöründe “tek kişilik ordu” olmaya karar vermiş. Venedik Film Festivali’nde prömiyerini yapan film, gündelik hayatın ne kadar absürt olabileceğini göstermek için elinden geleni yapıyor.

Hikaye: Dünya’nın En Başarısız İntikam Planı

Eyüp, iflastan sonra İzmir’den Siverek’e geri dönmüş bir mevsimlik tarım işçisi. Domates kurutma işinde çalışıyor ama yevmiyesini alamayınca sinirleri geriliyor. Ustabaşı Hemme’yle yaşadığı tartışma, onu silahlı bir intikam planına sürüklüyor. Ancak filmin asıl gücü, bu kavgadan seyirciye yansıyan trajikomik ve şiirsel anlarda. Güneşin kavurduğu tarlalarda başlayan gerginlik, kasabanın dar sokaklarında yavaşlayan bir içsel yolculuğa dönüşüyor. Film, ağır dramatik yapısını doğallıkla dengeliyor. Bir ezgi gibi yayılan sessizlik, sinematik karşı konulmaz bir tempo sunuyor.

Ekşi Sözlük’te bir kullanıcı şöyle diyor:

film bir yanıyla tam da bu öfke üzerine kurulu… ama siverek, tıpkı arızalı motosikleti gibi onu yavaşlatmanın yolunu hep buluyor.

Bu yorum, Eyüp’ün içsel savaşı ile çevresinin şiirsel etkisini güzel özetliyor.

Görsel Şölen: Sıcak Havayı Hissettirecek Kadar İyi

Filmin görüntü yönetmeni, sanki “Güneydoğu Anadolu’nun sıcağını klimasız salonda izleyenlere de hissettireyim” demiş. Ve başarmış da! Domates tarlalarının kızıllığı öyle güzel çekilmiş ki, neredeyse “keşke ben de domates olsam” diyeceksiniz. Siverek’in dar sokakları ise adeta bir labirent gibi. Eyüp her köşe başında yeni bir engelle karşılaşıyor, sanki Google Maps “en uzun rotayı seç” modunda çalışıyor.

Oyunculuk: Fıratoğlu’nun Çok Boyutlu Performansı

Murat Fıratoğlu, yönetmen koltuğunda otururken bir yandan da kamera karşısında oynuyor. Bu biraz “hem makine kullanırken hem de fotoğrafta olmaya çalışmak” gibi bir şey. Ama başarıyor. Eyüp karakteri öyle inandırıcı ki, neredeyse “Ya bu adam gerçekten birini öldürmeye mi gidiyor?” diye endişeleniyorsunuz. Destek oyuncular da hikayeyi güzel destekliyor. Özellikle yerel oyuncuların kullanımı filmin otantikliğini artırıyor. Sanki gerçek hayattan alınmış insanlar bunlar.

Tür Karışması: Biraz Bundan, Biraz Şundan

Film, türler arası geçiş yaparken adeta “ben dram mıyım, komedi miyim, gerilim miyim?” diye kafa karıştırıyor. Ama bu karışıklık güzel bir şekilde çalışıyor. Bir dakika gülüyorsunuz, sonraki dakika “vay be, ne derin” diyorsunuz.

Sosyal Mesaj: Emek Sömürüsü 101

Film, emek sömürüsünü ele alırken didaktik olmamaya özen gösteriyor. “Ders verme” moduna geçmek yerine, “bak böyle oluyor işte” diyor. Mevsimlik işçiliğin zorluklarını, paranı alamadığında ne kadar sinirlenebileceğini gösteriyor. Aslında hepimiz Eyüp gibiyiz biraz. Kim almadı hiç maaşını geç, kim yaşamadı haksızlık? Sadece çoğumuz “öldüreyim” demek yerine sosyal medyada story atıyoruz.

Festival Yıldızı: Venedik’ten Türkiye’ye

Venedik Film Festivali’nde gösterilmesi bile başlı başına bir başarı. Çünkü Venedik, sinemada “sen de mi buraya geldin?” diyebilecek kadar seçici. Filmin orada kabul görmesi, “bu iş tutacak” işareti veriyor.

Sonuç: Güzel Sürpriz

“Hemme’nin Öldüğü Günlerden Biri”, ilk uzun metraj olmasına rağmen oldukça olgun bir film. Fıratoğlu, hem yerel hem evrensel olan bir hikaye anlatmayı başarmış. Filmi izlerken “ya ben de böyle durumlar yaşadım” diyeceksiniz ama tabii cinayet planı kurmadan! Özellikle şu dönemde, herkesin herkese kızgın olduğu zamanlarda, böyle bir film tam yerinde. Eyüp’ün trajikomik yolculuğu, belki biraz da kendi çelişkilerimizi görmemizi sağlıyor.

Film, doğallığı, görselliği ve duygusal derinliğiyle hafızada iz bırakıyor. Sıradan bir günün içinde patlayabilecek şiddeti bile, insana dair umutla, şiirsel detaylarla dengeliyor. İzledikten sonra düşünmeden edemiyorsunuz: “Bizim de içimizdeki Hemme’yle sınandığımız anlar var mı?”